معرفی بزرگان گرافیک ایران

همیشه بهترین سینماگران استادترین ها در تئاتر هستند. طبیعی است، وقتی در کاری استاد خواهی بود، که از آغاز، آغاز کرده باشی. "گرافیک"، "معماری"، " نقاشی" و حتی "موسیقی" در هم تنیده اند. همه از یک روح، یک ذات و یک جوهرند. این قانون اینجا هم صادق است. بهترین گرافیست ها آنهایند که هنر را شناخته اند به جوهرش و نه به ظاهرش.

گرافیک، نقاشی، سنت، و مدرن با هم معنا میشوند. و نقاش می تواند بهترین منتقد از دیگر هنرمندان باشد. اما یکی از آنان که هنر را از آغاز، آغاز کرده است.،استاد "سید محمد ابوترابی" است.

بعضی شهرها ذاتا هنرپرورند و آنچه از دامانشان میروید زیباییِ هنر را، بدون آموزشی پیشین می شناسد. نیشابور، شهر قلمدان های مرصع، یکی از این دیارهاست.

نام کمال الملک را شنیده اید. همان که هنر را در آزادی تنید. و با هنر گفت، آنچه را که باید میگفت. از گذشته ها بگذریم. "ابوترابی" این جا به دنیا آمد. دبیرستانی بود و فنی می خواند. از خودش شنیده ام، روزی زنگ هندسه نیاز به رسم دایره ای بر تخته سیاه بود. معلم گفت: «چه کسی می تواند یک دایره بکشد؟» همه گفتند: «ابوترابی»! میگفت: «چنان دایره ای کشیدم که وقتی با پرگار، آزمونش کردیم دستم قوی تر از پرگار می نمود.» من فکر می کنم، اینجور هنرمندان را هنر صدا میزند، نه آنکه مدعی باشند.

به دانشکده ی هنرهای زیبای تهران راه یافت. لیسانس نقاشی خود را گرفت. جالب از همان اوایل کارش را بزرگ شروع کرد. «همکاری در نقش یک فرش نفیس به همت استاد حفیظی و استادی که همه می شناسیدش یعنی استاد حقیقی.» حوالی سال 76 بود که از اصفهان به مشهد آمد. اولین همکاری هایش در راه اندازی مجتمع فرهنگی هنری امام رضا (ع) مشهد بود. در عین تدریسِ هنر در دانشگاه آزاد اسلامی در مراکز مختلفی چون سوره، ارشاد و ... فعالیت داشت. و اکنون سمت کارشناس مسئول واحد هنرهای تجسمی حوزه و مشاور هنری در شهرداری مشهد را احراز کرده است